HEERLIJK NAGENIETEN OVER DE REVUE
Als jullie dit lezen zijn er al weer vier weken voorbij, dat het spektakel van de revue van Keet tot Kunstgras op de planken gebracht werd. Er wordt nog steeds over gesproken, zoals afgelopen donderdagavond tijdens het sponsor-diner in De Ridderhof. Op straat wordt je zelf aangesproken, dat mensen het jammer vinden, dat zij niet geweest zijn. Hierbij enkele reacties van de acteurs en actrices hoe zij het beleefd hebben.
Joelle Moerman
Donderdag: Heel de dag ben ik nog best rustig, ik had gedacht dat ik al heel zenuwachtig zou zijn. Maar dat komt 's avonds pas, dan word ik pas echt zenuwachtig. En met mij volgens mij heel de cast. We zitten allemaal maar te denken: "Zullen ze het leuk vinden?, Zullen ze wel lachen?, Zullen wij onze tekst niet vergeten?" En zo nog heel wat meer vragen. Vooral als ik de mensen zie binnen lopen vind ik het maar eng worden ;). Dan begint het toneelstuk en horen we al snel gelach. Wij achter de schermen: Yes!!! Jongens, hoor dat, ze lachen!!En zo gaat het eigenlijk de hele avond door, telkens als ze lachen zijn we helemaal blij. 't Rare was dat er ook gelachen werd bij stukjes waarvan wij dachten: "Nou, dit is niet boeiend, hier zullen ze vast niet om lachen." En andersom was het stil als wij een stukje helemaal te gek vonden, heel grappig was dat. Aan het eind gingen we nog het nieuwe clublied zingen en dat vond ik echt geslaagd, iedereen ging 'uit z'n naad', om het zo maar te zeggen. En daarna kregen we gelijk al allemaal leuke reacties, daar doe je het natuurlijk voor, dat is echt leuk om te horen.
Vrijdag: Vandaag was het in 'de kleedkamer' al een stuk rustiger, iedereen weet nu een beetje wat er komen gaat natuurlijk. Toch word ik weer een beetje zenuwachtig als ik de mensen zie binnen stromen, vooral omdat er nu voor mij véél meer bekenden zijn als de avond ervoor. Maar dat zenuwachtige was nergens voor nodig achteraf, want deze avond was nog een groter succes als de avond ervoor :D, er werd nog harder en vaker gelachen als de avond ervoor, viel ons allemaal op. Op het eind gingen we met 'ons' clublied zelfs de hele zaal door met de polonaise, dat was echt leuk! En toen was het opeens allemaal over, al het oefenen, toneelspelen en zenuwachtig zijn was opeens voorbij. Gelukkig gingen we nog wel even met z'n allen naar 'de kantine van onze club', om nog even na te borrelen. Dit was ook heel gezellig, we zongen alle liedjes van de revue nog even allemaal goed over. Met een erg tevreden gevoel ging ik daarna naar huis!
En toen was het hele feest van de Revue 'Van Keet Tot Kunstgras' toch echt helemaal voorbij. Ik wil iedereen bedanken voor de leuke en gezelligetijd vooraf en tijdens de twee avonden zelf. Ik vond het echt heel erg leuk om dit mee te maken, ik had het niet willen missen!
Groetjes Joëlle
Frederiek van Ingen
In het begin kon ik me geen voorstelling maken van wat ons te wachten stond, een revue en de liedjes daarin verweven, wat moest dat worden. De eerste keren dat we geoefend hebben zijn we vooral bezig geweest met de teksten "zingbaar" te maken, niet echt een leuk karwei. Maar als het dan eenmaal gaat lopen en je merkt dat je als zanggroep steeds meer vooruitgaat dan krijg je ermeer plezier in. Oefenen met de hele cast, ook toen zag ik het verband niet zo. Maar de tweede keer, toen iedereen zijn tekst goed kende en de kleding aanhad die hierbij hoorde, ja toen begon het steeds meer gestalte te krijgen. Toen de optredens, wat heb ik genoten, natuurlijk van het zingen en dansen met elkaar, maar ook van het geheel en de talenten van iedereen. Wat een geweldig werk is er geleverd, wat was het leuk om te zien en te horen. Ik heb met ontzettend veel plezier aan de revue meegewerkt. Alleen denk ik als CKC 100 jaar bestaat ik mijn benen niet meer zo hoog de lucht in krijg, dus dan moet je maar een ander vragen.
Groetjes,
Frederiek
Monique Arbouw
Het waren twee geweldige avonden die ik nooit had willen missen. Ondanks alle zenuwen heb ik ontzettend genoten van alles en iedereen. Het is aan de ene kant jammer dat het er weer op zit, aan deandere kant is het ook weerleuk omweer tijd te hebben om andereleuke dingen binnen de vereniging aan te pakken. Ik moet jullie zeggen dat je toch op de een of ander manier in een soort gat valt, je mist de repetities en hettoeleven naar die enegrote avond(en). Vanaf deze plek wil ik ook graag al mijn medespelers, Lideke,Martha, Paul, Chris, Sander, Sander, Wouter, Rosa, Joelle,Femke, Stephanie, Ronald en Jaapbedanken voor de ontzettend leuke tijd die we hebben gehad, er was vaak, soms te vaak een Tena-Lady nodig omde repetities door tekomen. We hebben enorm gelachen met elkaar. John bedankt voor je ondersteuning en vertrouwen in een groep spelers die zeker in het begin de naam amateur nog niet eens waardig waren. Edwin en Menno bedankt voor de grandioze decors, zonder deze decors waren onze stukken helemaal niet zo'n succes geworden.
Anja (van Arie de Groothuis) bedankt voor haar gastvrijheid en uiteraard ook de Euterpie(s) (Paul Moerman) en last but not least het thuisfront voor de ondersteuning het afgelopen jaar waarin regelmatig gerepeteerd moest worden.
Paul Moerman
Van Keet tot Kunstgras: En daarna was er even niets....?!
Vrijdagnacht 4 november omstreeks een uur of half drie:
Na 3 vermoeiende, maar ook zeer boeiende avonden zak ik, na de afterparty "in the kantine"met wat bier en frikadel, eindelijk neer op de bank in de kamer thuis. Slapen?: Nog geen denken aan: Eerst even bijkomen...En al snel komt een lelijke gedachte bij me op: Wat nu: We zijn plots klaar met 'onze'revue. Wat moet ik nu gaan doen? Even terugkijken maar: Zo'n 3 jaar geleden vraagt zwager Henny, of ik in een schrijversteam wil gaan zitten, om samen met wat andere creatieve geesten te komen tot een avondvullende revue. Het moet gaan over 75 jaar korfbal. Dat is een spel wat ik nog nooit zelf heb gespeeld. Maar ja: Ik ben een korfbalfamilie ingetrouwd: Ik ben zowat de enige, die niet korfbalt in de moermannen/niemannen/dekkers clan. Ik heb niet lang nagedacht: Ik ken declub van haver tot gort door mijn gezinsleden, dus: aan het werk gegaan. Met een knotsgekke schrijversgroep olv Henny gingen we zoeken naar onderwerpen. t Viel zeker niet mee in het begin. Intervieuws met superoude korfballers, met de keiharde kern van CKC etc etc. Oude koeien uit de kast halen: Luisteren naar wat een ieder zegt: Dat in je opnemen en ja hoor: De een komt met dit idee, de ander met een ander idee. Zo groeien langzaam schrijfopdrachten en gaan de eerste stukjes op papier komen. Als bruiloftliederenschrijverd wordt van mij minstens ook een lied verwacht. Bouwend op de verbrande kantine en op het Rotterdamse bajeslied (Weg met de ellende) jas ik een medley in elkaar, die daarna terecht drastisch wordt ingekort. Dat inkorten gebeurde met wel wat meer zaken, want als zo'n malloten-schrijversgezelschap eenmaal de geest krijgt, vullen de a4-tjes zichzelf. Ook veel lol gehad met het in elkaar zetten van de 'bestuursperikelen' op het zolderkamertje van Jan Ramondt. En niet te vergeten het schrijven van de verbindende teksten voor de muppets, met Ronald en Jaap v Oostrom. Tsjonge Tsjonge, ik als 'secretaris' kom de mallotigheden bijna niet bijhouden, die op die avondjes, na een biertje, er uit kwamen. We waren best lang bezig met de revue. Maar de eerste tijd kwamen we niet al te vaak bij elkaar en soms leek het wel, of er geen schot in zat. John Schneider, mijn ex-collega, met wie ik vroeger meer toneel heb gespeeld, bracht op een gegeven moment 'orde' in het geheel en er ontstond langzaam maar zeker een logisch draaiboek. Hulde voor John, die heel wat uurtjes heeft besteed aan het in elkaar kneden van het geheel! En dan, zo'n driekwart jaar terug: Een eerste aanzet tot rolverdeling. Henny zoekt met veel succes supersnel een zanggroep bij elkaar en....t spul kan gaan beginnen. Ik moet zeggen: In het begin twijfelen af en toe wel, of een sketch wel zal gaan aanslaan. Gaandeweg worden er echter leuke dingen bij verzonnen en beginnen we hier en daar echt 'te geloven' in ons produkt in wording. Na de zomervakantie wordt het pas echt spannend. Bijna niemand kent nog zijn tekst. Oeps! We krijgen er dan ook een paar keer aardig van langs van onze baas John en terecht. Op de eerste avond, samen met de zanggroep in het Luxor, maken we een soort minidoorloop. Dit was een belangrijk moment. Iedereen krijgt nu beter overzicht over het geheel en je ziet het enthousiasme daarna toenemen. Repetities volgen, met of zonder John, want die man is druk bezig in andere produkties, in het Arie de Groothuis, in het Luxor, in Gebouw Euterpe te Maasland met alsvoorlopig hoogtepuntde eerste totale doorloop in een loods bij Fides. Hier treedt voor het eerst iedereen in kostuums op en de decors worden gepresenteerd door onze virtuoze bouwers Edwin Zonneveld en Menno v.d. Gaag. Daarna nog twee gewone repetities en dan de generale op woensdag 2 november. Wat laat begonnen, doordat de jongens van licht en geluid wat langer op het toneel bezig waren en ook de decoropbouw duurde wat langer. Op de generale gaat het al lekker, maar hier en daar ook wel wat fout. Voor het eerste maken we kennis met het busje: Oeps, dat moet dus in 1 keer goed gaan. De finale is wel errug laat en moet helaas zonder licht en geluid: Dat moet dus in 1 keer goed op de eerste uitvoering???!! Donderdag 3 november: De zaal is vol, met wat ouder publiek. Al na een paar minuten gieren ze het uit en wij, akteurs en zangers hangen her en der achter de coulissen mee te genieten. Wat een avond! Geweldig. Wat een finale! Wat gaat ie lekker. We vergeten van vreugde een napperatiefje te nemen en gaan rond 11.30 moe, maar uiterst voldaan naar huis. Vrijdagavond 4 november: De final countdown: De zaal tot de nok toe vol met de echte keiharde korfbalfanaten. Ook weer veel succes en voor ons vooral spannend, omdat deze mensen soms om heel andere lachen en reageren, dan de mensen de avond er voor. De finale wordt nog spetterender! Er valt natuurlijk best wat van ons af. Geweldig, geweldig! En daarna begint voor ons, regisseur, decorbouwers, cast en zangcast het nagenieten. En dat gaat nog steeds door: Ik krijg nog steeds her en der reakties van mensen over onze "Van Keet naar Kunstgras" en de vraag, waarom ik mijn haar niet zwart heb gelaten, omdat dat me 20 jaar jonger maakt.....Dus.., t Zal wel...Lief publiek, toffe ckc-ers, maatjes van de revue, het was voor mij ontzettendd leuk om deel te nemen aan deze happening!
Ik zie uit naar de evaluatie op 30 november aanstaande, waarbij we onszelf gaan zien! Is er toch nog iets om naar toe te leven!
Allemaal de groetjes van schrijver,
speler Paul Moerman.
Prachtig om al die mooie en fijne reacties te lezen van een hoogtepunt in het jubileum jaar. Iets waar C.K.C. Maassluis trots op kan zijn.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
